
Kim olduğumu bilmeden unuttum kendimi.Devam Et
Gözüm daldığında tatlı hülyaların ufkuna,
Ne kendimi gördüm ne bir eserimi;
Kimim kimsem olmadığını, kendimi kaybettiğimde anladım.
Şiirler ve temel taşlar.

Ölüm ismimi sayıkladı bugün; Paslanmış düşüncelerimin içine
Çıkışı olmayan bir yol gibi,
İlmek ilmek işlenmiş zihnime ölüm .

Anlatsam bütün derdimi kararmış kâğıtlara,
Islanır da buruklaşır mı alevler içinde?
Kâğıtlar ağlar mı okuduğum bunca güzel şiirle?
Duyguları taşıyanlar neden duygusuzdur her şey bitince?

İpte duran acemi bir cambazım.
Nereye atsam adım, ter akar alım alım.
Nereye çevirsem kafamı, tadı kaçar yaşamın.
İpte duran bir cambazım; ne dünüm var, ne yarınım.
Sessiz aylar gibisin, gelir geçersin,
Ses etmez, bir ah bile çekmezsin.
Gönül gözünden bakmayana gördüremezsin,
Dışarıda karmı var. yoksa şimşekmi?
