Kim olduğumu bilmeden unuttum kendimi.
Gözüm daldığında tatlı hülyaların ufkuna,
Ne kendimi gördüm ne bir eserimi;
Kimim kimsem olmadığını, kendimi kaybettiğimde anladım.
Evet, ben bezedim boncuklarla boynumdaki ilmeği.
Yolun sonunu merak ederdim hep;
Anladım ki iki çizginin arasındayım,
Boşa geçen ömürlerin tam arkasındayım.
Elimde bir kalem var, evde kalmış silgim.
Yazar çizer oynarım telaşlanmadan.
Sıkıldığında canım, ardıma bakarım;
Bir âmâdan daha kör kalmış artık başım.
Evet, ben ördüm boynumdaki zinciri korla;
Her bir hayalim, her bir hatamla
Mühürledim kendimi av olmakla;
Geçmişteki avcılarımdan kaçamadan kalırım.
Her bir yanımda yanık izler kalmış;
Dokunamamışım hiç, aklımdan kaçmış.
Canımı yaktıklarında vardım farklarına;
Hepsine bakmalıymışım, geç kaldım.
Tutunamadığım hayatın içinde tutsak kaldım.
İlmeklerimi, zincirlerimi hep süs sandım.
Dün olduğum yerde bugün de saydım;
Dokunamadığım aynalarda takılı kaldım.
Muhammed Taha KUMRU
Peki sen bu konu hakkında ne düşünüyorsun?