Çatık Kaşlı Kaçınılmaz

Ölüm ismimi sayıkladı bugün; Paslanmış düşüncelerimin içine
Çıkışı olmayan bir yol gibi,
İlmek ilmek işlenmiş zihnime ölüm .

Yeni serpilmiş bir umut tanesiyken ben, 
Kulağıma ilk defa fısıldamış sanki ölüm; 
Görülmeyen bir kum saatini ters çevirerek, 
Varlığından hep haberdar etmiş beni ölüm.

Unutulmanın zifiri ağırlığı çöktü üstüme; 
Varoluşun ağırlığından kambur kalmak mı, 
Yoksa seneleri bir kibrit gibi boşa yakmak mı? 
Hiçbirini umursamadan vurur yüzüme zalim ölüm.

Söyleyin sevenlerime yahut sadece görenlere
Hiç bir mecalim kalmadı artık benim.
Ölüm çatık kaşıyla izlerken yanmış ciğerimi
Bir selam edecek vaktim kalmadı benim.